Περί χρισμάτων, και εκλεκτών...

Ο Σεπτέμβρης μας αποχαιρετά σε λίγες μέρες και μαζί με το χειμωνιάτικο σκηνικό επιστρέφουμε και μεις στο ιστολόγιό μας, για να αναδείξουμε μέσα από τα κείμενα μας αλλά και τα δικά σας σχόλια, σημαντικά, πολιτικά και άλλα, θέματα που αφορούν λίγο ή πολύ την καθημερινότητά μας...

Σήμερα, και καθώς οι Αυτοδιοικητικές Εκλογές πλησιάζουν, θα μιλήσουμε για κάτι που δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να υπάρχει αφού σε κανέναν εκλογικό, ή άλλο, νόμο της χώρας μας δεν ορίζεται... Το χρίσμα!

Πολλά χρόνια τώρα, σε παλιότερες εκλογικές αναμετρήσεις τοπικού επιπέδου, βλέπαμε αλλά και εξακολουθούμε να βλέπουμε, το εξής: Διάφοροι υποψήφιοι, γνωστοί για την κομματική τους τοποθέτηση να αγωνιούν, αρκετό καιρό πριν τις κάλπες, αν θα πάρουν το χρίσμα από το κόμμα τους, ή αν αυτό θα πάει σε κάποιον συνδιεκδικητή του δημαρχιακού ή του νομαρχιακού θώκου. Ήξεραν ότι με αυτό το αβαντάζ, ο αγώνας τους θα αποκτούσε άλλη αίγλη, καλύτερα μέσα προώθησης και πλεονεκτήματα, ενώ γινόταν και ευκολότερη η προσέγγιση ψηφοφόρων.

Στις φετινές εκλογές υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά την οποία θα επισημάνω εδώ, πριν να προχωρήσω για να μην υπάρξουν αργότερα παρερμηνείες. Για πρώτη φορά φέτος, τίθεται σε λειτουργία το καλλικρατικό μοντέλο αυτοδιοίκησης, στο οποίο προβλέπεται η ψήφιση περιφερειαρχών αντί για τους νομάρχες που είχαμε μέχρι σήμερα, με αυξημένες αρμοδιότητες και με χαρτοφυλάκιο αντίστοιχο ενός υπουργείου. Γι΄αυτό θεωρώ ότι το χρίσμα από τα κόμματα είναι σε αυτή την περίπτωση αναγκαίο, γιατί οι υποψήφιοι αυτοί απευθύνονται σε μεγάλες ομάδες πληθυσμών όπου δεν υπάρχει τοπικιστικό στοιχείο...

Στους δήμους όμως τα δεδομένα είναι διαφορετικά... Για παράδειγμα σε μια μικρή, σχετικά, κοινωνία της τάξεως των 50χιλ. κατοίκων όλοι, λίγο ή πολύ, γνωρίζονται μεταξύ τους. Ο κάθε υποψήφιος είναι γνωστός για τις θέσεις του αλλά και για το κοινωνικό του background. Είναι εύκολο για τους  ευσυνείδητους και πολιτικοποιημένους κατοίκους να σχηματίσουν άποψη υπέρ του ενός, ή υπέρ του άλλου. Να διαλέξουν το δήμαρχό τους, με βάση την προσφορά του στον τόπο, την παλιότερη εμπειρία του, τις θέσεις του σε θέματα της περιοχής αλλά και την πολιτική του απόχρωση, όπου αυτή είναι γνωστή και όπου μπορεί να φανεί χρήσιμη για την στήριξή του.

Και κάπου εκεί μπαίνουν στη μέση τα κόμματα για να διατηρήσουν την παράδοση που λέει ότι στις μεγάλους δήμους, το ΠΑΣΟΚ έχει δικό του υποψήφιο, η ΝΔ το ίδιο, το ΚΚΕ και τα υπόλοιπα κόμματα επίσης... Μπορεί κανείς να εξετάσει τα θετικά αυτής της διαδικασίας. Με αυτόν τον τρόπο χρηματοδοτούνται συνδυασμοί, παίρνουν χρώμα οι εκλογές και γίνεται και μια αναμέτρηση δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων, όταν, το βράδυ των εκλογών, ο χάρτης παίρνει διάφορα χρώματα. Με αυτόν τον τρόπο βγαίνουν συμπεράσματα που αφορούν την κεντρική πολιτική σκηνή...

Μπορούν όμως τα κόμματα να εκμεταλλεύονται την ψήφο των πολιτών για τον τόπο τους, για τα δικά τους μικροπολιτικά παιχνίδια; Μπορεί ο Έλληνας πολίτης να απεμπλακεί από την πολιτική του τοποθέτηση και να ψηφίσει δήμαρχο κατά συνείδηση; Μπορούν οι εκλογές να είναι πραγματικά τοπικές;

Σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που η πολιτική τοποθέτηση είναι σχεδόν οπαδική, και το πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο ή άλλο υπόβαθρο είναι το πρώτο κριτήριο του ψηφοφόρου, και ίσως το μοναδικό που επηρεάζει την τελική του απόφαση, η πολιτική του χρίσματος είναι πολιτική παρέμβασης όλων των κομμάτων στις τοπικές κοινωνίες, με τρόπο φασιστικό, αφού ενεργοποιούν τους οπαδούς τους άκριτα, υπέρ του χρωματισμένου υποψηφίου, την ίδια ώρα που οι συνυποψήφιοί του, πιθανόν να είναι, ικανότεροι από αυτόν, ή και το ίδιο ικανοί με αυτόν, ή και χρωματισμένοι πολιτικά με το ίδιο χρώμα, αλλά χωρίς το χρίσμα-ομπρέλα προστασίας του κόμματος στο οποίο αντιστοιχεί το χρώμα αυτό.

Σε αυτή τη λογική, και αφού πια για φέτος είναι αργά μιας και ανακοινώνονται ήδη παντού χρίσματα και υποψηφιότητες, θα ήταν καλό να εξετάσουμε το ενδεχόμενο της διεξαγωγής των επόμενων Δημοτικών Εκλογών, σε 3,5 χρόνια, χωρίς την εμπλοκή των πολιτικών κομμάτων. Να έχει ουσία και η μεταρρύθμιση που επέφερε ο Καλλικράτης, για πιο αυτοδύναμες τοπικές κοινωνίες!

Νότια Αφρική: Διοργανώτρια... Θύμα!

Το 1492 ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική... Η FIFA ανακάλυψε την Αφρική το 2010. Σε μια χώρα που το 42% του πληθυσμού ζει με 100 ευρώ μηνιάτικο ενώ πολλοί τη βγάζουν με 2 ευρώ την ημέρα, παρατηρείται από την ημέρα της ανάθεσης του Μουντιάλ μέχρι σήμερα μια επέλαση χορηγών και τεχνικών εταιρειών που έδωσαν μια πρόσκαιρη αίγλη στη χώρα. Μια λάμψη που δεν θα σβήσει με το τέλος των αγώνων. Έχει ήδη σβήσει... Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι ήδη το εργατικό δυναμικό που κατασκεύασε τα γήπεδα της διοργάνωσης, έχει ήδη απολυθεί και βρίσκεται σε αναζήτηση εργασίας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι άσχετα με το θέμα μας, ούτε τυχαίες αναφορές. Στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, φθηνή παραγωγή ταλέντων δεν υπάρχει πουθενά, στο βαθμό που υπάρχει στη μαύρη ήπειρο. Το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο ήδη έχει αντιληφθεί την αξία του χρήματος, και απαιτεί τρελά ποσά για να εξάγει ταλέντο. Ταυτόχρονα, στην Ευρώπη οι κάνουλες κλείνουν και οι μεγάλες μεταγραφές εξαρτώνται μόνο από τα κέφια του Αμπράμοβιτς, ή από τις ορέξεις του Μοράτι και του εκάστοτε προέδρου της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα.

Έτσι, μας μένει η Αφρική... Μια ήπειρος που το ταλέντο αφθονεί, και το χρήμα δεν είναι κινητήρια δύναμη. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αναζητούσε τόσο καιρό η FIFA μια χώρα να σηκώσει το, δυσβάσταχτο, βάρος ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Θύμα της, κατά τη γνώμη μου, η Νότια Αφρική. Μένει να δούμε αν, αφού τελειώσει το Μουντιάλ, θα αλλάξει κάτι εκεί, ή στην ήπειρο γενικότερα...

ΥΓ1: πρέπει κάτι να γίνει με τις βουβουζέλες, δεν νομίζετε?
ΥΓ2: φαβορί εκ προοιμίου είναι η Βραζιλία, εγώ τα λεφτά μου θα τα βάλω στους Άγγλους, που για πρώτη φορά μου δείχνουν ότι μπορούν...

 Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο http://pagkosmio2010.blogspot.com/ ,μια φιλόδοξη προσπάθεια που ξεκίνησε για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2010!

ΠΑΣΟΚ... δεν πλήττεις ποτέ!

Αφορμή για το άρθρο, στην μέση της εξεταστικής παρακαλώ, στάθηκε ένα όνομα: Άκης... Κι αν στους ΠΑΣΟΚους τις τελευταίες 10 μέρες το όνομα αυτό προκαλεί αποστροφή, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε την ιστορική διαδρομή του Άκη και του κάθε Άκη, του κάθε Μαντέλη και του κάθε Τσουκάτου (της Πόπης, χρόνια της πολλά).

Σήμερα, διάβασα μια πολύ ωραία, άναρχη και όχι τόσο βελούδινη, αντιπαράθεση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μνημονεύονται οι παλαιότερες κυβερνήσεις. Ένας φίλος (Άκης και αυτός) είπε ότι δεν υπήρξε κόμμα Σημίτης που κυβέρνησε, αλλά ΠΑΣΟΚ. Σωστό. Εν μέρει... Δυστυχώς η ευτυχώς, οι καιροί αλλάζουν, ο κόσμος προχωρά, το πολιτικό σύστημα εξελίσσεται και μοιραία και τα κόμματα υπόκεινται σε αλλαγές, σχηματικές, ιδεολογικές, κτιριακές ή άλλες. Ο ίδιος ο Άκης(ο φίλος) άλλωστε σε μια μετέπειτα απόστροφή του λέει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, άσχετα από τον τίτλο του...

Το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε 20 χρόνια αυτή τη χώρα. Λάθη τραγικά έγιναν και επί Ανδρέα και επί Σημίτη. Λάθη γίνονται και τώρα. Λάθη δεν κάνει μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα(αυτό κάτι μου θυμίζει). Είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε τα λάθη και να εξετάζουμε τις προθέσεις. Θεωρώ σαφές ότι για κάποιους πολιτικούς ήταν όνειρο ζωής η καλοπέραση μετα τα 65, με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα. Επίσης θεωρώ σαφές ότι δεν ήταν για όλους αυτός ο σκοπός. Φτωχότερος δεν έφυγε κανείς από την πολιτική, κι αν κάποιος υποστηρίξει το αντίθετο είναι μεγάλος ψεύτης... Υπήρξαν όμως για κάθε Τσοχατζόπουλο, ή Μαντέλη, ή Τσουκάτο, άνθρωποι αξιομνημόνευτοι για το έργο τους.

Είναι χρήσιμο να εξετάζουμε το παρελθόν και να διδασκόμαστε από τα λάθη που κάναμε τότε, για να μην ξανακάνουμε τα ίδια. Πρέπει να δώσουν εξηγήσεις όλοι εκείνοι οι οποίοι, αποδεδειγμένα, κέρδισαν εις βάρος της Ελλάδας. Πιο ειδικά, για το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να δίνουν εξηγήσεις όσοι παρανόμησαν υπό την προστασία του. Ωστόσο, καλό είναι να αποφεύγονται οι γενικεύσεις και τα αναθέματα. Ναι, κυβερνούσε ο Σημίτης, ναι κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, ναι, ναι, ναι... Το point δεν βρίσκεται στο αν η κυβέρνηση ήταν υπό τον πρωθυπουργό ή υπό το κόμμα(αν και η ιστορία των σχολικών μας χρόνων μόνο ονόματα πολιτικών ανασύρει, και όχι κομμάτων). Βρίσκεται στην δική μας διάθεση, να ξεχωρίσουμε τα καλά μέσα στην ασχήμια, τα άσχημα μέσα στο κάλλος, ή να αναθεματίσουμε γενικότερα...

Η συζήτηση/αφορμή βρίσκεται εδώ

Εμείς.. και η κρίση! (Οδηγίες προς ναυτιλομένους!)

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας σήμερα δεν είναι η κρίση αυτή καθαυτή, αλλά η αδυναμία όλων μας να βρούμε ποιός φταίει για την κρίση. Και είναι δύσκολο να το βρούμε γιατί είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι για την κρίση μας, αλλά όλοι αρνούμαστε να βάλουμε τους εαυτούς μας στο στόχαστρο. Κι έτσι μας κακοφαίνεται που μας βάζει στόχο το ΔΝΤ...

Ας εξηγηθώ...

από την παραπάνω παράγραφο δικαιούσαι αναγνώστη μου να αισθάνεσαι θιγμένος, αν ποτέ δεν λειτούργησες ως εξής: "να μπω στο δημόσιο να βολευτώ" ή "σιγά μωρέ μη ζω στο νοίκι, θα αγοράσω σπίτι να βολευτώ" ή "θέλω να αγοράσω αυτοκίνητο αλλά δεν έχω φράγκο, πάλι με δανειάκι θα βολευτώ". Αν ποτέ δεν "βολεύτηκες" σε τούτη τη χώρα, τότε είσαι αδικημένος από τα μέτρα και έχεις κάθε δικαίωμα να αντιδράς... Να ξέρεις όμως ότι είσαι μια από, εκείνες τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις που σκέφτονται έτσι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Λέξη (και ταυτόχρονα σημείο) κλειδί η Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα βγαίνει από το γύψο, και από την ανελευθερία της χούντας, περνά στην ελευθερία της ανάπτυξης και της κατανάλωσης. Κάπου εκεί, στη δεκαετία του '80 έχει τις βάσεις του το συστημικό πρόβλημα της χώρας μας. Η γραφειοκρατία και η, υπερβολικά προνομιούχος μέχρι σήμερα, μεσαία τάξη ξεκίνησαν εκείνη την περίοδο. Σε συνδυασμό με τον άκριτο δανεισμό, αφού η χώρα ήδη χρωστούσε, όλα τα παραπάνω ανέβαζαν συνεχώς το δημοσιονομικό έλλειμα. Και ύστερα, ήρθαν τα πακέτα... το Ντελλόρ, το 1ο ΚΠΣ, το 2ο και πάει λέγοντας. Ζεστό χρήμα, για επενδύσεις, έργα, θέσεις εργασίας κλπ. Η μείωση της ανεργίας και η εικόνα ανάπτυξης που παρουσίαζε το ελληνικό κράτος κράτησε σε ένα επίπεδο το έλλειμα για περίπου μια δεκαετία. Ρόλο έπαιξε και η ανάθεση, στην Αθήνα, των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Κατόπιν η φούσκα έσκασε. Και μάλιστα δυστυχώς για εμάς έσκασε στα χέρια της χειρότερης, σύμφωνα με στοιχεία, κυβέρνησης κατά την μεταπολίτευση. Ανίκανοι οι κυβερνώντες να επιχειρήσουν οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική πορεία αναλώθηκαν σε μια πενταετία ενέσεων, προγραμμάτων στήριξης και ψηφοθηρικών επιλογών. Τελικά, όταν τα πράγματα είχαν πια γίνει πολύ σκούρα, μαύρα κι άραχνα, και η κυβέρνηση έχασε και τα επικοινωνιακά της πλεονεκτήματα, προκήρυξε εκλογές, δήθεν γενναία. Αποδείχθηκε αμέσως μετά την εκλογική μάχη ότι γενναιότητα δεν υπήρξε, υπήρξε μόνο άτακτη φυγή. Η αλλαγή έφερε αισιοδοξία, όμως η δυσκολία συννενόησης, η απειρία ορισμένων νέων υπουργών καθώς και η πεποίθηση ότι η κρίση είναι κατασκεύασμα είχαν ως αποτέλεσμα καθυστερήσεις που εν τέλει μας οδήγησαν στην τωρινή παρέμβαση του ΔΝΤ, μια παρέμβαση που θα είχε καλύτερους όρους, αν γινόταν 7 μήνες πριν, θα ήταν δε, τελείως αχρείαστη αν το δημοσιονομικό σύστημα της χώρας δεχόταν αλλαγές και βελτιώσεις από τη δεκαετία του '90 και μετά που λεφτά κυκλοφορούσαν από τα πακέτα, που προείπαμε.

Και τώρα... ΔΝΤ!

Το περιώνυμο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επέβαλλε τους όρους του, μας δάνεισε και μας ισχυροποίησε απέναντι στις χρηματοοικονομικές αγορές. Μας έβαλε όμως σε έναν κύκλο φτωχότερης διαβίωσης, για τον οποίο δεν δικαιούμαστε να αναζητήσουμε ευθύνες ούτε από τον Κώστα Καραμανλή, ούτε από το Γιώργο Παπανδρέου. Από τους παλιότερους ναι, μέχρις ενός σημείου, αφού εκείνοι ήταν που μας ώθησαν στον καταναλωτισμό και στο γενικό βόλεμα. Ευθύνες πρέπει να αποδόσουμε στους εαυτούς μας, και επειδή ο καιρός δεν είναι για μιζέρια και για μεμψιμοιρία, να ψάξουμε όλοι μαζί να βρούμε τις λύσεις που χρειάζεται ο τόπος για να ανασάνει ξανά. Η κρίση είναι ευκαιρία. Η Τουρκία υπέφερε από το ΔΝΤ, ταυτόχρονα όμως βρήκε αφορμή για να απαλλαγεί από το στρατοκρατούμενο πολιτικό της σύστημα, και μόλις βγήκε από την επιτήρηση του Ταμείου, είδαμε για πρώτη φορά στην ιστορία της, στρατιωτικούς να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται στις φυλακές. Σε μια χώρα που, όπως πρόσφατα μάθαμε, σχεδίαζε ο στρατός πόλεμο με την Ελλάδα για να βρει αφορμή να κάνει πραξικόπημα, το 2004.

Εμείς δεν αντιμετωπίζουμε τέτοιας φύσεως προβλήματα. Όμως είναι εξίσου σημαντικά όλα όσα και μεις καλούμαστε να διορθώσουμε. Η διαφθορά, η φοροκλοπή, η γραφειοκρατία και γενικότερα η απαξίωση του πολιτικόυ αλλά και του οικονομικού συστήματος είναι τα κυριότερα, δικά μας, θέματα. Και δεδομένου ότι η πολιτική είναι μέρος της οικονομίας, θεωρώ σημαντικό να ξεκινήσουμε βάζοντας στην πρώτη γραμμή τα οικονομικά ζητήματα. 

• Η διαφθορά είναι ένα ζήτημα που καταπολεμάται με καλύτερους ελεγκτικούς μηχανισμούς, δικαιότερες ρυθμίσεις και διατάξεις, αλλά και με συλλογική συνείδηση. Είναι ενδιαφέρον να πούμε εδώ ότι σύμφωνα με έρευνα της Transparency International οι Έλληνες ξοδεύουν κάθε χρόνο 790 εκατ. ευρώ για να "κάνουν τη δουλειά τους ανεμπόδιστα!"

• Το πρόβλημα με τη μη-καταβολή φόρων που οφείλονται στο Δημόσιο, είναι διαχρονικό ελληνικό ζήτημα, που πηγάζει κι αυτό στην γραφειοκρατία αλλά και στο ταμπεραμέντο του Έλληνα, που νομίζει ότι θα γλιτώσει, κι ότι φτάνουν και για κείνον όσα πληρώνουν οι υπόλοιποι.

• Για την γραφειοκρατία δυστυχώς οι λύσεις που θα προκύψουν θα πρέπει να είναι ακραίες. Κι αυτό γιατί τα μικροπολιτικά συμφέροντα και γενικότερα λόγοι ψηφοθηρικοί, ποτέ δεν συντέλεσαν στο να έχουμε ένα λειτουργικό και φιλικό στον πολίτη Δημόσιο.

Καραμέλα στο στόμα των δημοσιογράφων, που προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό του κόσμου, και γι' αυτό δεν τους αδικώ, έχει γίνει η "αλλαγή του πολιτικού σκηνικού". Δεν μπορούν, ή καλύτερα δεν θέλουν, να κατανοήσουν ότι μέσα από την αναδιάρθρωση του δημοσιονομικού συστήματος της χώρας θα διαφοροποιηθεί και ως εκεί που πρέπει και η πολιτική διάσταση της οικονομίας. Γιατί μια χώρα είναι πάνω από όλα μια οικονομία. Όταν η οικονομία σου αποτύχει, σημαίνει ότι απέτυχες σε όλους τους τομείς, στην πολιτική, στην παιδεία, στην ανάπτυξη, στον πολιτισμό, στην βιομηχανία...

Γι' αυτό είναι καιρός για μια εθνική αναδιάταξη, για βήματα μπροστά που θα μας βγάλουν πάλι στον αφρό. Να δούμε το μέλλον μας, αισιόδοξα και να το χτίσουμε όπως πρέπει και όπως μας αρμόζει. Εξάλλου πιο κάτω δεν πάει, τι πιο αισιόδοξο από αυτο;

Μοιραστείτε

Σε ξένο αχυρώνα...

...ή όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα μυρμήγκια...

Μετά τη χθεσινή σύνοδο κορυφής του EuroGroup, της οποίας η έκβαση είναι αρκούντως θετική για την Ελλάδα τουλάχιστον προσωρινά(κάτι στο οποίο έπαιξε μεγάλο ρόλο η ιδέα του ΓΑΠ να δει από κοντά τον Μπαράκ Ομπάμα), και την ανακούφιση που υπάρχει σήμερα στις αγορές, αλλά κυρίως στα πρόσωπα των Ελλήνων υπουργών, που βλέπουν να αποδίδουν τα μέτρα και το πρόγραμμά τους, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση της μέχρι τώρα πορείας της ΕΕ υπό το κοινό νόμισμα για να δείτε ότι ο επισημασμένος με πορτοκαλί χρώμα υπέρτιτλος είναι ενδεικτικός της κατάστασης...

Χωρίς χρονολογίες για να μην σας κουράσω...

Όταν αποφασίστηκε μια κοινή πορεία των Ευρωπαικών κρατών, οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ήταν τρεις... Το Ην. Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία(πρόσφατα επανενωμένη και ορθοποδούσα σκανδαλωδώς εύκολα.) Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε τότε να απέχει από οποιαδήποτε άλλη κοινή συνισταμένη πλην της Ε.Ε. Η Γαλλία διακύρηττε σε όλους τους τόνους ότι το επόμενο βήμα έπρεπε να είναι η πολιτική ένωση των κρατών της Ευρώπης. Η δημιουργία δηλαδή μιας ευρωπαικής κυβέρνησης που θα χειριζόταν συνολικά τα εξωτερικά θέματα αλλά και την ευημερία της Ευρώπης, αφήνοντας στις αποδυναμωμένες κυβερνήσεις των κρατών τα εσωτερικά τους θέματα και την ανάπτυξη των χωρών τους. Με αυτό το μοντέλο ήθελαν τότε οι Γάλλοι να γίνουμε δεύτερες Η.Π.Α. και αργότερα να προχωρήσουμε και στην νομισματική και οικονομική ένωση, σταδιακά και με δικλείδες ασφαλείας. Αντίθετα οι Γερμανοί υποστήριζαν ότι μια οικονομική και νομισματική ένωση ήταν η ενδεδειγμένη λύση, για αρχή και όταν θα ωρίμαζαν οι συνθήκες να γινόταν πράξη και η πολιτική ένωση...

Ευρώπη των λαών ή Ευρώπη των τραπεζών?

Την θέση της Γερμανίας, αρχικά στήριξαν, και αργότερα ευνούχισαν οι μεγάλες ευρωπαικές τράπεζες. Ευνουχισμός κανονικός, αφού στην πορεία καταλήξαμε σε μια νομισματική, μόνο, ένωση χωρίς κανένα οικονομικό συμψηφισμό. Έτσι κάποιοι λαοί απλά άλλαξαν το νομισμά τους χωρίς προφανείς συνέπειες(στην αρχή) και κάποιοι άλλοι λαοί, καλή ώρα η Ελλάδα του Σημίτη, συμπίεσαν το νομισμά τους με αλλεπάληλες υποτιμήσεις για να καλύφθουν οι προυποθέσεις για ένταξη στην ΟΝΕ. Η πανηγυρική, δε, ένταξη και το κλίμα ευφορίας τον πρώτο καιρό κάλυψαν σχετικά το κύμα ανατιμήσεων που σάρωσε όλη την ΕΕ τότε, σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε χώρα. Κάτι που οι τράπεζες το είχαν προβλέψει και ήξεραν ότι μέσα από αυτό θα ωφεληθούν. Κατάφεραν λοιπόν και διείσδυσαν περισσότερο στην τσέπη του καταναλωτή, αλλά και της κάθε καταναλώτριας χώρας, προσφέροντας εύκολο χρήμα και επίπλαστη άνεση σε όλους.

κι ύστερα ήρθε... η κρίση!

Όταν πλέον άρχισαν τα πρώτα σημάδια της ύφεσης, και αφού υπήρξαν εκτός ευρώ, αρκετές πτωχεύσεις και καταρρεύσεις τραπεζικών κολοσσών, ακόμα και κρατών, τότε το τραπεζικό σύστημα θορυβήθηκε. Η ΕΚΤ άρχισε να σφίγγει τις κάνουλες. Αναπόφευκτα, οι χώρες με τα μεγαλύτερα ελλείματα αντιμετώπισαν αμέσως σοβαρά προβλήματα. Ήταν σχεδόν δεδομένο ότι κάποια από αυτές, η πιο αδύναμη οικονομικά και διοικητικά, θα αντιμετώπιζε το φάσμα της κατάρρευσης. Και το αντιμετώπισε... Η χώρα μας βρέθηκε για ένα περίπου τετράμηνο στη δίνη του κυκλώνα, πήρε σκληρά μέτρα και αξιοπιστία της αλλά και η ψυχολογία των πολιτών της πήγε περίπατο. Ακόμα και τώρα που φαίνεται φως στον ορίζοντα τα προβλήματα δεν έχουν ξεπεραστεί πλήρως.
Ωστόσο, εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη παγίδα για τους Γερμανούς. Είναι πλέον σαφές, το βλέπουν και οι ίδιοι, ότι το συστημά που τόσο πολύ προωθούσαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, απέτυχε. Οι χώρες υπό κρίση αντί να προστατεύονται οικονομικά και πολιτικά από τους εταίρους, έγιναν έρμαιο των κερδοσκόπων και των καρχαριών. Και μην εκπλαγείτε, αν αποσπάσουμε κάποια στιγμή την ομολογία αποτυχίας αυτού του μοντέλου απο την ίδια την καγκελάριο Μέρκελ, όταν πια πάψει να είναι ενεργή πολιτικός. Γιατί τώρα, φοβούμενη το πολιτικό κόστος, αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει την πάπια, σχετικά με το δικό μας πρόβλημα.

Γαλλία - Γερμανία σημειώσατε Χ...

Είναι σαφές ότι η χθεσινή σύνοδος κορυφής, περιείχε ομολογία ήττας από τους Γερμανούς. Το γιατί δεν παίχτηκε στα κανάλια το είπαμε πριν. Πολιτικό κόστος. Είναι επίσης σαφές ότι οι Γάλλοι έχουν πια έναν ακόμα λόγο να μιλούν για πολιτική ένωση, για ένωση των λαών. Η Ελλάδα είχε απλώς την ατυχία να είναι ο αδύναμος κρίκος αυτής της εσωτερικής μάχης. Μπορεί όμως να έγινε και η αφορμή για την περαιτέρω συζήτηση των θεμάτων της Ένωσης και μ' αυτόν τον τρόπο να έγινε η απαρχή για καλύτερες μέρες.
Τώρα θα μου πείτε, ναι... αλλά εμείς πως θα ζήσουμε χωρίς 14ο μισθό? Εύλογη η απορία σας. Νιώθουμε όλοι μας ήδη την απώλεια εισοδημάτων από τη τσέπη μας... Αλλά... πρέπει πάντα να βλέπουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Γιατί εμείς που τώρα χάνουμε χρήματα, είμαστε οι ίδιοι που είχαμε θεσπίσει τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια, τα στεγαστικά δάνεια για να πάρουμε αμάξι ή να περνάμε καλά γενικότερα. Όταν βγάζεις 1000 και ξοδεύεις 1400, κάποια στιγμή θα πρέπει να τα επιστρέψεις. Κι αν τόσα χρόνια είχαμε σοβαρούς πολιτικούς, θα είχαμε ευνοικότερους όρους και καλύτερες συνθήκες εξάλειψης του ελλείματος. Αλλά είπαμε... άτιμο πολιτικό κόστος. Ένα πολιτικό κόστος, που μόλις δει λιγότερα λεφτά στη τσέπη του ο δημόσιος υπάλληλος, θα το νιώσει στο πετσί του και ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά προς το παρόν, δεν δείχνει να τον νοιάζει.

Αντέχει η Ελλάδα...?
(αντί επιλόγου...)

Ο Έλληνας είναι άνθρωπος της καλοπέρασης. Με αυτή την έννοια θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί, ωστόσο θα τα καταφέρει κάποια στιγμή και θα γίνει παράδειγμα και για άλλους. Μπαίνει σε καλούπι ο Έλληνας, το έχει αποδείξει, κι όταν τον χτυπάς στο φιλότιμο είναι ικανός να κάνει τα πάντα. Πάντα βέβαια είναι της τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε όλοι ότι φτάσαμε πολύ κοντά στην τελευταία στιγμή.

Ιστορικό σταυροδρόμι..

Δύσκολες καταστάσεις, δύσκολες αποφάσεις. Είναι πράγματι οδυνηρά τα μέτρα που μπαίνουν σύντομα σε εφαρμογή, συμφωνώ ότι είναι τα σκληρότερα που μπορούσε να πάρει ο πρωθυπουργός μας και αν θέλετε θα το πληρώσει αυτό. Ωραία ως εδώ;

Όμορφα.
Τώρα οφείλετε και σεις να συμφωνήσετε σε κάποια πράγματα μαζί μου...
 
1. Διαφωνεί κανείς από εσάς, αναγνώστες μου, ότι από τη μέρα που θυμάστε τον εαυτό σας, οι γύρω σας ή ακόμα και σεις οι ίδιοι ξοδεύετε πάντα κάτι παραπάνω από όσα βγάζετε; Δανειστήκατε για να πάρετε αυτοκίνητο, δανειστήκατε για να πάρετε σπίτι. Θεμιτά όλα αυτά.. Και γω μαζί σας. Όλοι μαζί όμως το ρίξαμε στην κατανάλωση και στις εισαγωγές, χωρίς αντίστοιχα έσοδα...

2. Διαφωνεί κανείς ότι πριν τον ΓΑΠ, κανείς άλλος πρωθυπουργός από τον Ανδρέα(που έχει κι αυτός ευθύνες) και μετά δεν ασχολήθηκε σοβαρά με τη μείωση του ελλείματος. Αν τα μέτρα αυτά παίρνονταν επί Σημίτη η επί Καραμανλή πιστεύει κανείς ότι θα ήταν το ίδιο επώδυνα; Αφήνω στην άκρη τον εθνάρχη γιατί είναι μακαρίτης και τα πολλά λάθη του είναι στην κρίση του Θεού και δεν πιάνω στο στόμα μου τον Μητσοτάκη, ο οποίος όμως βγήκε χθες και αθώωσε τον εαυτό του μόνος του. Μεγαλοψυχία ε;

3. Έχετε ακούσει με τα αυτιά σας άλλη φορά, σταράτα λόγια από Έλληνα πρωθυπουργό..;

4. Διαφωνεί κανείς σας ότι στον πάτο του βαρελιού που βρισκόμαστε, έχει μόνο προς τα πάνω θέα;

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τι χάνει ο χαμηλόμισθος και τι ο υψηλόμισθος. Είναι αλήθεια ότι τα λίγα που θα κόψεις από τον χαμηλόμισθο τον πονάνε πιο πολύ από ότι πονάνε τον υψηλόμισθο οι υψηλές περικοπές. Απλά θεωρώ ότι είμαστε αυτή τη στιγμή στο μη περαιτέρω. Και γι' αυτόν το λόγο πρέπει όλοι να βάλουμε πλάτη. Μπορεί να ακούγεται κάπως, να το λέει ο πρωθυπουργός αυτό στον άνεργο ή στον συνταξιούχο, αλλά είναι η ακραία λύση. Και στην περίπτωση μας μόνο ακραίες λύσεις χωράνε...

Δεν έκρυψα ποτέ ότι πιστεύω στο Γιώργο Παπανδρέου.. Μια, ενδεχόμενη, πτώση της δημοτικότητας του δεν θα με κάνει να αλλάξω γνώμη, γιατί ακόμα πιστεύω σε κείνον. Εξάλλου όπως προείπα είναι αυτός που άκουσα να μιλάει ειλικρινά στο λαό.. Κανείς άλλος. Θα πω μόνο το εξής:

το 1982 στη Γαλλία του Φρ. Μιτεράν, η δημοσιονομική κρίση ήταν η μεγαλύτερη που είχε υπάρξει ποτέ στη χώρα. Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός, αποφάσισε και πήρε σκληρά μέτρα(παρόμοια με αυτά που ανακοίνωσε ο ΓΑΠ). Με αποτέλεσμα τις κοινωνικές αντιδράσεις, την πτώση στις δημοσκοπήσεις και τέλος την ήττα στις επόμενες εκλογές. Κι όμως ο Μιτεράν έμεινε στην ιστορία των Γάλλων ως αναμορφωτής και ηγέτης με όραμα, αφού αργότερα σε μια ευημερούσα πλέον Γαλλία επανεξελέγει πρωθυπουργός πανηγυρικά... Μπορεί να ακούγεται κάπως αυτός ο παραλληλισμός αλλά δεν είναι όλοι οι πολιτικοί σαν αυτούς που μας κυβερνούσαν μέχρι τώρα...

ΥΓ1: Σε αριστερές αντιδράσεις δεν αναφέρομαι πιο πάνω, διότι τις θεωρώ προκατ και δια πάσαν νόσο...

ΥΓ2: Αδριάντας του εθνάρχη θα κοσμεί στο εξής την Πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη. Να τον χαίρεστε...

Στιγμές ελληνισμού...

Σαφώς και είναι προσβλητικό ένα υψωμένο δάχτυλο από ένα αρχαιοελληνικό άγαλμα. Σαφώς και η πολιτική της αυθαιρεσίας στη χώρα μας κρατά περισσότερα από 5 χρόνια. Σαφώς οι ξένοι έχουν πατήματα για να μας χλευάζουν. Αλλά ως εδώ...

Στην Ελλάδα του 2010 δεν δικαιούμαστε να μνημονεύουμε ούτε το Δίστομο, ούτε να μιλάμε για σπάταλες κυβερνήσεις του 1981, ουτε να κλαίμε τη μοίρα μας. Είμαστε στο σημείο εκείνο που ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού με τα νύχια μας και δεν μας παίρνει να φορτώνουμε τα αίτια αλλου. Κι αυτό ο ελληνικός λαός το γνωρίζει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κοινή γνώμη θεωρεί τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση θετικά και την επιβραβεύει και στην πρόθεση ψήφου, στις διάφορες δημοσκοπήσεις. Δεν είναι επίσης τυχαίο οτι ο πιο δημοφιλής υπουργός του ΠΑΣΟΚ αυτόν τον καιρό είναι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, την ώρα που σε άλλες, προηγμένες χώρες, οι δύο προκάτοχοί του θα ήταν ήδη πίσω από τα σίδερα της φυλακής, να ζημιώνουν το κράτος και από εκεί.

Τώρα όμως χρειάζονται οι πραγματικές ρήξεις. Στην φτωχή Ελλάδα των πλουσίων φοροφυγάδων όπως δηκτικά ανέφερε ο Θ. Πάγκαλος υπάρχει ανεκμετάλλευτο εισόδημα και αρκετό μαύρο χρήμα. Κατά συνέπεια στις δαγκάνες της εφορίας καταλήγουν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα που δεν έχουν τη δυνατότητα ή δεν θέλουν να κρύψουν τα εισοδήματα τους. Οι επιχειρήσεις φορολογούνται δυσανάλογα με τα κέρδη τους. Οι υπεράκτιες εταιρίες εκμεταλλευονται αυτό τους το χαρακτηριστικό και κάνουν πλούσιους ακόμα και υπουργούς. Αυτές είναι σοβαρές πηγές εσόδων και μάλιστα εντός συνόρων, χωρίς δανεισμούς επιτόκια και spreads.

Όμως, υπάρχει και ενα άλλο ζήτημα που πρέπει να ελεγχθεί. Η συστράτευση των ελληνικών MME με τα διεθνή και η προσπάθεια ανάδειξης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας μας σε πρώτη και κυριότερη είδηση. Στα ξένα μέσα πιθανότατα γίνεται από φόβο για την περίφημη ευρωζώνη. Στην Ελλάδα όμως, και αυτό είναι το χειρότερο, γίνεται ελλείψει άλλων ειδήσεων που πουλάνε. Είχαμε τη γρίπη, την διογκώσαμε, την κάναμε φούσκα και τώρα που τη σκάσαμε έχουμε να λέμε για τα οικονομικά προβλήματα. Ακόμα χάνονται ζωές από τη γρίπη, ωστόσο αυτό δεν πουλάει πια...

Στο τέλος θα χρεωκοπήσει η Ελλάδα, και επειδή κάτι άλλο θα πουλάει περισσότερο εκείνο τον καιρο, δεν θα το μάθουμε ποτέ...

Αυτήν τη συμπεριφορά των Μέσων, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να την αλλάξει ή να την αποτρέψει, αφου είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ανάμεσα σε κανάλια, εφημερίδες, ιστολόγια κλπ. Αυτή η λογική ανατρέπεται μόνο από νοήμονες αναγνώστες και τηλεθεατές.. Αλήθεια στην Ελλάδα πόσους τέτοιους έχουμε.

ΥΓ1: Συγκινητική η προσπάθεια του Βγενόπουλου να μας πείσει ότι η συγχώνευση των δύο αερομεταφορέων έγινε με όρους τόνωσης του ανταγωνισμού. Ας ενώσει, για τον ίδιο λόγο και τον ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ. Δε μασάμε αγαπητέ...

ΥΓ2: Παραμελημένο το ιστολόγιό μου αυτό εδώ και αρκετό καιρό, εξαιτίας άλλων πραγμάτων που είναι στα σκαριά... be in touch!

Για τον Αλέξη,,, ψύχραιμα!

Γράφω τα κείμενα του ιστολογίου μου προσπαθώντας να κοιτώ το θέμα μου σφαιρικά και ψύχραιμα. Αύτο δεν συνέβαινε πάντα. Για παράδειγμα το γεγονός που έγινε αφορμή για αρχίσω συστηματικά να μιλάω με τον εαυτό μου, και να έχω κοινό εσάς, μέσα σε τούτο το μπλογκ, το περιέγραψα χωρίς να αποφύγω τους συναισθηματισμούς. Γι’ αυτό σήμερα, ένα σχεδόν μήνα πριν την επέτειο της, άνανδρης, δολοφονίας του Αλέξη αποφάσισα να μιλήσω για αυτήν ακριβώς την ημέρα... Την 6^η Δεκέμβρη του 2010.

Χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών βλέπω ήδη την πρόθεση πολλών να καπηλευτούν τη μνήμη του, και να κάνουν τον Αλέξη αφορμή για νέες ταραχές και επεισόδια. Ήδη έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο μια παραφιλολογία γύρω από την επικείμενη επέτειο που προαναγγέλει, ουσιαστικά, βίαιες δράσεις εναντίον αστυνομικών αλλά και γενικότερα. Η απόφαση, δε, να γίνει και η δίκη του δολοφόνου σε εκείνο το χρονικό διάστημα δυναμιτίζει και άλλο το κλίμα. Η αναστάτωση που μπορεί να προκαλέσει οποιαδήποτε απόφαση είναι ικανή να οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις από την περυσινή. Τότε πια ο νέος που είδε ένα συνομήλικό του να χάνεται από ένα όργανο της εξουσίας, θα δει μια άλλη εξουσία να χαιδεύει τον αστυνομικό, αφού κάθε ποινή μπροστά σε μια δολοφονία είναι ποινή-χάδι. Η απογοήτευση της νέας γενιάς τότε θα είναι ακόμη μεγαλύτερη και πιο επώδυνη για τους βολεμένους αυτής της κοινωνίας.

Τα περί εξεγερμένης γενιάς των περσινών δελτίων ειδήσεων είναι κουβέντες για λαική κατανάλωση. Μια ιστορία που πιο πολύ σύγχυσε την ελληνική κοινωνία παρά κατέδειξε τα αίτια των περσινών ταραχών. Αυτή η δολοφονία από μόνη της δημιούργησε την αντίδραση που είδαμε όλοι στις οθόνες μας. Θα το καταλαβαίναμε καλύτερα αν κλείναμε τον ήχο στις τηλεοράσεις μας. Καμιά γενιά δεν εξεγέρθη και καμιά κοινωνία δεν άλλαξε. Ήταν η εκτόνωση του κόσμου για ένα ανήκουστο συμβάν. Και επειδή ακριβώς ήταν μια εκτόνωση καθ΄ όλα σεβαστή και δίκαιη, φέτος δεν πρέπει να επαναληφθεί. Δεν έχει επετειακό χαρακτήρα. Είναι ένα γεγονός που άφησε το στίγμα του στην ελληνική κοινωνία, ένα γεγονός που δεν πρέπει να επαναληφθεί, ένα γεγονός που μας προκαλεί οργή και θλίψη αλλά δεν είναι επέτειος.

Ακόμα και το Πολυτεχνείο που ο Κ. Καραμανλής κήρυξε εθνική επέτειο το 1974, αμέσως μετά την πτώση της χούντας, αν και είχε όλα τα φόντα για να είναι όντως μια μέρα μνήμης και τιμής των αγωνιστών του, η ίδια η γενιά που το ανέδειξε κατάφερε μέχρι σήμερα να το απαξιώσει με τη στάση της.

Η δολοφονία του Αλέξη δεν άλλαξε κάτι γύρω μας, ακόμα... Οι αστυνόμοι είναι ίδιοι, εμείς είμαστε ίδιοι, το κράτος και οι θεσμοί του λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Έγινε όμως η αφορμή για να σκεφτόμαστε τα πράγματα διαφορετικά. Και η αλλάγη αυτή της νοοτροπίας μας ίσως γίνει αφορμή για αλλαγές στη ζωή μας στο απώτερο μέλλον. Τότε, και μόνο αφού αυτές οι αλλαγές εδραιωθούν και κάνουν τη ζωή μας καλύτερη και πιο δίκαιη, θα μπορούμε να λέμε ότι αυτή η δολοφονία και τα επακόλουθα της άλλαξαν κάτι στη ζωή μας. Και αν τότε, μετά από 20-25 χρόνια, θυμόμαστε ακόμα τον Αλέξη ας θεσμοθετήσουμε μια μέρα μνήμης...

30 μέρες που μου άλλαξαν τον τρόπο σκέψης...

Ήθελα να ζήσω την εμπειρία των εκλογών από μέσα... Να δω πως είναι να 'χεις αγωνία για ένα δικό σου πρόσωπο, για τον προσωπικό του αγώνα, τις αγωνίες του... Να ζεις δίπλα του προσωπικές νίκες και να μοιράζεσαι τη χαρά του. Να συνεργάζεσαι με ετερόκλητες αντιλήψεις και να δέχεσαι πίεση.

Οι φετινές βουλευτικές εκλογές ήταν μια μεγάλη στιγμή για μένα. Δήλωσα από την αρχή την πρόθεση μου να βοηθήσω ένα πρόσωπο, που ούτε φαβορί ήταν (ποιό το νόημα να παίζεις, αν παίζεις στα σίγουρα?) ούτε πότε είχε δημιουργήσει βάσεις για ένα τέτοιο εγχείρημα. Έδειξα στο πρόσωπο αυτό εμπιστοσύνη και φανερά με εμιστεύτηκε το ίδιο. Στήσαμε ένα γραφείο, οργανώσαμε άλλα 2, σχεδιάσαμε μια καμπάνια, δουλέψαμε το διαδίκτυο, φωνάξαμε, μαλώσαμε, βριστήκαμε, χαρήκαμε, τα ήπιαμε... Η εναλλαγή συναισθημάτων και καταστάσεων ήταν απίστευτα γρήγορη.

Και όσο περνούσαν οι μέρες το πιστεύαμε... Είτε από διαίσθηση, είτε από πληροφορίες καφενειακές, είτε από κάποιες κινήσεις των "αντιπάλων" μας φαινόταν ότι πάμε καλά, ότι ο αγώνας μας κέρδιζε καθημερινά τον κόσμο, ότι μαζί με μας ήλπιζαν (και ελπίζουν) πολλοί στο ίδιο πρόσωπο. Έτσι και μεις γεμίζαμε αισιοδοξία και προσμονή.

Την μέρα των εκλογών και μέχρι τις 7 το απόγευμα τα καθήκοντα γραμματέα δεν μου επέτρεψαν να έχω αγωνία. Ευτυχώς! Μετά την καταμέτρηση και ενώ πληροφορίες μας έφερναν στη δεύτερη θέση δάκρυσα... Ξέσπασμα που σπάνια επέτρεψα στον εαυτό μου, εκείνη την ώρα με είχε κυριέψει. Η νύχτα τράβηξε πολύ, το αλκοόλ έρεε άφθονο όπως και τα αποτελέσματα... Ζ45 Λ12 Μ7 Ν69 Ρ47 Τ24... άπειρα τέτοια τηλεγραφήματα μέχρι το πρωί...

Η νίκη μας ήταν μεγάλη... Στον, για πρώτη φορά μετά το '81, πράσινο νομό μας το ΠΑΣΟΚ έβγαλε τρεις βουλευτές. Βγήκαμε δεύτεροι, η Όλγα ήταν δεύτερη...

Αυτές οι τριάντα, περίπου, μέρες πέρασαν τόσο γρήγορα και κουραστικά, ωστόσο ποτέ κανείς μας δεν παραπονέθηκε. Δώσαμε όλοι, ο καθένας διαφορετικά, έναν όμορφο αγώνα που στο τέλος δικαιώθηκε. Προσωπικά, ομολογώ ότι έμαθα πολλά που δεν ήξερα ότι υπάρχουν στον προεκλογικό αγώνα. Λεπτομέρειες που δημιουργούν απορίες και που πρέπει κάποια στιγμή να διορθωθούν...

Γνώρισα μέσα από αυτόν τον αγώνα πολύ και ετερόκλητο κόσμο, κυρίως όμως γνώρισα δύο πραγματικές κυρίες, και αναγνώρισα μέσα τους την ίδια δίψα που διαπιστώνω και σε μένα. Τη δίψα για την νίκη... Γι' αυτές τις δύο γυναίκες δεν τα παράτησα όταν κουράστικα και είναι αυτές οι δύο γυναίκες αιτία, που σήμερα ήταν η μέρα μου τόσο άδεια...

Ι και Ε σας ευχαριστώ...

Πως τα φέρνει η ζωή....

Στις 23 Ιουνίου αποχαιρετούσα εσένα αναγνώστη μου για το καλοκαίρι με ένα άρθρο για το μνημόσυνο του Ανδρέα, και με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές ακόμα νωπή...

Σήμερα δυόμισι μήνες μετά, επανέρχομαι στα γραπτά μου με αφορμή την νέα προεκλογική περίοδο που ξεκινά επίσημα με το ξημέρωμα, ενώ ανεπίσημα έχει ξεκινήσει ήδη, ας μη γελιόμαστε, από την 8η του Ιούνη!

Όλο το καλοκαίρι επέλεξα τη σιωπή αφού για θέματα όπως της Siemens και του Χριστοφοράκου έχω εκφράσει επανειλλημένα τη γνώμη μου, ενώ για τις πυρκαγιές δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία να ξανακάνω χιλιοειπωμένη κριτική...

Από σήμερα όμως θα τα λέμε συχνά... Γιατί αυτές οι εκλογές που έρχονται μπορεί να έχουν ξεκάθαρο φαβορί, μπορεί να οδηγούν σε δύσκολη πολιτική περίοδο, μπορεί να φέρουν εξελίξεις σε κάποια κόμματα... Ωστόσο για μένα έχουν και μια ιδιαίτερη σημασία, αφού για πρώτη φορά θα τις ζήσω "από μέσα" με έναν ιδιότυπο τρόπο που δεν θα σας τον αποκαλύψω παρά μόνο όταν έρθει η ώρα...

Ζεις, και σπέρνεις αναμνήσεις...

11 χρόνων ήμουνα ένα πρωί που είδα πρώτη φορά τον πατέρα μου να κλαίει...

-Τι έχει μαμά ο μπαμπάς;
-Πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου...

Ήξερα...
Μπορεί να ήμουν στο δημοτικό και ο πατέρας μου να είχε πια αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ νιώθοντας προδωμένος, ωστόσο μου είχε μάθει να σέβομαι το πρόσωπό του και να τον τιμώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις μέρες. Όλον εκείνο τον κόσμο που στα μάτια μου πήγαινε και φιλούσε μια φωτογραφία αλλά στα δικά τους μάτια αποχαιρετούσαν τον ηγέτη τους, που τον αγάπησαν όσο κανέναν άλλον, με τα καλά του και τα κακά του.

Έναν άνθρωπο που με ριζοσπαστικές, για την εποχή, κινήσεις έβγαλε την Ελλάδα από τα αδιέξοδα και της έδωσε ώθηση.

Έναν ηγέτη που στεκόταν δίπλα στους ηγέτες των άλλων κρατών επάξια. Που μπήκε μπροστά για την Κύπρο και την Παλαιστίνη...

Θέλουμε να σου πούμε πατέρα, ότι ο άνθρωπος αυτός έφυγε από τον κόσμο μαχητής, όρθιος, λεβέντης, με αξιοπρέπεια. Ο άνδρας αυτός, πατέρα, δέν έφυγε σιωπηλά μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νυχτάς, έφυγε με το θόρυβο χιλιάδων φωνών, έφυγε με τα χειροκροτήματα ενός ολόκληρου λαού.

Πατέρα, θέλουμε να σου μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο όπως κάθε φορά που συνέβαινε κάτι σημαντικό. Τα νέα είναι τα εξής: ένας σπουδαίος άνδρας, ένας μεγάλος επαναστάτης, ο πατέρας μας, έφυγε.

Και θέλουμε να σου πούμε κάτι ακόμα: Σε Αγαπάμε. Ολοι που μαζεύθηκαν εδώ σε αγαπάνε. Ολοι μας ορφανέψαμε.

Γειά σου, πατέρα.

Τα λόγια του μέγαλού του γιου Γιώργου στον επικήδειο της οικογένειας, περιγράφουν το συναίσθημα εκείνης της στιγμής...



Σήμερα 13 χρόνια μετά το πνεύμα και οι ιδέες του Αντρέα ζουν, και σπέρνουν ελπίδα και προοπτική στον τόπο. Ο ίδιος ζει, ζει μέσα από τα λόγια του και μέσα από την πολιτική του προσφορά σε αυτόν τον τόπο. Και θα ζει όσο θα ζει και η δημοκρατία και τα ανοιχτά μυαλά...

Σύντροφοι κερδίσαμε...

Μια νίκη στις εκλογές, έστω και αν αυτές είναι Ευρωεκλογές και η αποχή είναι πρωτόγνωρη, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και να υποτιμάται. Η αξία της νίκης αυτής δεν αποτιμάται 2 μέρες μετά και σίγουρα η αποτίμησή της πρέπει να επιχειρηθεί από κάποιον που θα είναι πιο αντικειμένικος από μένα. Είναι όμως μια ξεκάθαρη νίκη χωρίς αμφισβήτηση που βγάζει το ΠΑΣΟΚ, και ιδιαίτερα τον πρόεδρο του, από την ψυχολογία του loser, και θέτει τις βάσεις για μια άλλη, πιο σημαντική, νίκη. Την νίκη στις επερχόμενες Εθνικές Εκλογές που θα ξαναφέρει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία...

Και εδώ τίθεται ένα ζήτημα που πρέπει όλοι μαζί να εξετάσουμε και να δούμε αν πρέπει να ξαναρθεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ή αν πρέπει να έρθει ένα άλλο ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Πρωτοπόρα η Ελλάδα καταδίκασε τον Σοσιαλισμό το 2004 (στα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ οι σοσιαλιστές πήραν το μήνυμα μόλις προχθές) και τώρα που η φιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ την οδήγησε στο μη περαιτέρω, ζητάει από μας την αλλαγή. Αλλαγή με όρους του 1981 και με πολιτική πρώτα και κύρια κοινωνική. Ζήτουν οι πολίτες την αριστερή στροφή μέσα από ένα κίνημα εξουσίας που θα διασφαλίσει σιγουριά και καινούργια προοπτική. Το ΠΑΣΟΚ δικαιούται αυτήν την ευκαιρία για να αποδείξει ότι μπορεί να εκφράσει την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και να πείσει τον μέσο οικογενειάρχη, τον ηλικιωμένο, τον αγρότη, τον φοιτητή ότι υπάρχει ελπίδα και γι' αυτόν. Ωστόσο για να γίνει αυτό πιο εύκολα πιστευτό από τους πολίτες που έχουν την ανάγκη να πιστέψουν σε εμάς πρέπει το κίνημά μας να αναμετρηθεί με το παρελθόν του και να απαλλαγεί από τις αρνητικές πτυχές του και τα μελανά σημεία της διακυβέρνησης του. Στο κάδρο της αυριανής διακυβέρνησης χωρούν όλοι αρκεί να μην υπάρχουν επάνω τους λεκέδες...

Σύντροφοι, χαρήκαμε όλοι εμείς την νίκη αυτή και την αφιερώνουμε σε εκείνους που μιλούσαν για την διάσπαση του ΠΑΣΟΚ και πανηγύριζαν για αυτήν. Αποδείξαμε ότι ξέρουμε να βγαίνουμε από κρίσεις, με δημοκρατικές και άμεσες διαδικασίες. Πρέπει τώρα που η κοινωνία μας χρειάζεται να της απλώσουμε ένα δυνατό και καθαρό χέρι για να πιαστεί. Να δημιουργήσουμε ξανά αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς στον ελληνικό λαό. Χωρίς αλαζονικές κορώνες και πανηγυρισμούς.

Είναι σημαντικό το ποσοστό της αποχής, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση για να προκαλεί ανησυχία... Αρχικά κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι όσοι δεν ψήφισαν είναι οπαδοί της ΝΔ. Είναι φαιδρό και είναι φαιδροί και όλοι αυτοί που το παπαγαλίζουν στα ΜΜΕ.
Έπειτα, όταν οι εκλογές συμπίπτουν με το πρώτο καλοκαιρινό τριήμερο, με μια πολή ζεστή Κυριακή και συν τις άλλοις η ψήφος δεν είναι υποχρεωτική, είναι λογικό οι εκλογείς να είναι 25% λιγότεροι. Γιατί τόσοι ήταν και όχι 50% αφού σε αυτή τη χώρα μετά τη μεταπολίτευση το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές δεν ξεπέρασε ποτέ το 75% εκτός ίσως από τις πρώτες εκλογές μετά τη Χούντα. Εύκολα μια οποιαδήποτε άλλη, βροχερή Κυριακή του χρόνου που θα γίνουν οι Εθνικές Εκλογές όλοι αυτοί μπορεί να συμμετέχουν.

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να σας δείξω μια φωτογραφία. Σε αυτήν βλέπουμε ενά από τα πρωτοπαλλήκαρα της Χούντας των συνταγματαρχών να χτυπά ένα φοιτητή. Ο ίδιος ο αστυνομικός ήταν αρχιβασανιστής του καθεστώτος και ήταν αυτός που έδωσε την εντολή να μπει το τανκ στο Πολυτεχνείο. Αυτός ο άνθρωπος έχει χάσει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι ισοβίως, και όμως σε ηλικία 85 ετών ήταν επικεφαλής ψηφοδελτίου. Ντροπή για την κυβέρνηση που δεν μερίμνησε για την περίπτωση αυτή αλλά κυρίως ΝΤΡΟΠΗ στους 3105 μαλάκες που τον ψήφισαν.


Αφήνω ασχολίαστες τις μεθοδεύσεις Παυλόπουλου για να μιλήσει ο Κωστάκης με 2,5% διαφορά και κάνω επίλογο...

Σύντροφοι κερδίσαμε...

αλλά οι επόμενες νίκες θα έρθουν μέσα από τον αγώνα μας να πείσουμε ότι αυτές, οι νίκες, δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά εφαλτήριο για κοινωνικές και εθνικές νίκες. Όσοι συμφωνούν με αυτό είναι καλοδεχούμενοι και αναγκαίοι... Όσοι έχουν επιφυλάξεις εδώ είμαστε για να τους πείσουμε... Όσοι είναι αντίθετοι με αυτό το σκοπό τότε δεν έχουν παρά να στηρίξουν αυτούς που απέδειξαν ότι θέλουν τις νίκες για τις καρέκλες....

Οικολόγοι Πράσινοι... ψυχραιμία!

Και ξαφνικά εκεί που όλα έδειχναν ότι πάμε σε εκλογές χωρίς μεγάλες εκπλήξεις στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών όλο και ανεβαίνει το ποσοστό των Οικολόγων (έτσι θα τους αναφέρω στο εξής, αν και όλο το όνομα τους τους διαχωρίζει από άλλες οικολογικές κινήσεις...)

Το κόμμα αυτό υπήρχε και παλαιότερα στα ελληνικά πολιτικά πράγματα και συνήθως στις εκλογικές αναμετρήσεις έπαιρνε ποσοστά της τάξης του 1-1,5%. Αντίθετα με ότι συμβαίνει στην Ευρώπη, όπου οι οικολόγοι παίρνουν μεγαλύτερα ποσοστά και συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, στη χώρα μας δεν έχουν καταφέρει ακόμα να μπουν στη Βουλή.

Και το ζήτημα που τίθεται είναι το εξής...

Ψηφίζω Οικολόγους γιατί με εκφράζουν οι θέσεις και οι προτάσεις τους, ή τους ψηφίζω γιατί δεν έχω τι άλλο να ψηφίσω και έτσι διαμαρτύρομαι...?
Για να είμαι δίκαιος πρέπει να πω ότι εξαιτίας του λίγου χρόνου που τους αναλογεί στα media (άλλη βλάκεια αυτή, θα τα πούμε εν καιρώ) όσα στελέχη των Οικολόγων εμφανίζονται στα κανάλια και στα ραδιόφωνα αναλώνονται στο να απαντούν αν η ψήφος σε αυτούς είναι ψήφος διαμαρτυρίας ή αν θα συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ. Χωρίς να έχω δει την συμμετοχή του κυρίου Καφετζόπουλου στη χθεσινή Ανατροπή, θέλω να σας πω ότι δεν τους έχει επιτραπεί πουθενά να εκφράσουν θέσεις και προτάσεις για την οικολογία και το περιβάλλον! Ίσως τους φοβούνται τα μεγάλα συμφέροντα, ή ίσως δεν τους δίνουν σημασία, ωστόσο χρήσιμο θα ήταν να ακούσουμε τις απόψεις τους. Στα θέματα πάντα για τα οποία κατεβαίνουν στις εκλογές... Δεν μπορείς να ζητάς από ένα μονοθεματικό κόμμα να έχει άποψη για όλα τα θέματα, και κείνο με τη σειρά του δεν μπορεί να ζητάει να κυβερνήσει (τουλάχιστον όχι μόνο του).
Επιπλέον με ρωτά κάποιος στο δρόμο ποιους ξέρω από τους Οικολόγους, και αν μου βάλει χρόνο για να απαντήσω θα του πω μόνο 2 ονόματα: Τρεμόπουλος και Καφετζόπουλος...

Με τον κύριο Αντώνη Καφετζόπουλο με συνδέει η σχέση που συνδέει και τους περισσότερους από εσάς μαζί του. Τον παρακολουθώ χρόνια στην τηλεόραση και είναι από τους κωμικούς ηθοποιούς, ίσως, ο αγαπημένος μου. Μια ματιά όμως να ρίξει κανείς στο ιστολόγιο του ή στο twitter του και θα καταλάβει ότι ο άνθρωπος έχει αξίες και πιστεύω που είναι αξιοπρόσεχτα και δεν κάνει πολιτική γιατί είναι αναγνωρίσιμος όπως άλλοι κι άλλοι ηθοποιοί, ονόματα δεν λέμε. Και επιπλέον φανερώνει την ανιδιοτέλεια του καταλαμβάνωντας μη εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο.

Τον κύριο Τρεμόπουλο τον έμαθα πρόσφατα, για την ακρίβεια πολύ πρόσφατα, χθες. Δεν εννοώ ότι ο άνθρωπος είναι χθεσινός φυσικά... Απλά η πολιτική του δράση δεν ήταν σε μένα γνωστή όπως και σε πολύ κόσμο. Δεν ξέρω πολλά γι' αυτόν παρά μόνο κάτι ιστορίες για κάποιες αμφιλεγόμενες θέσεις που έχει πάρει παλιότερα για κάποια εθνικά μας ζητήματα... Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόταση να ονομαστεί Κεμάλ Ατατούρκ μια κεντρική λεωφόρος της Θεσσαλονίκης.

Βλέπετε και σεις ότι κάθε κόμμα, εν προκειμένω οι Οικολόγοι αλλά και όλα τα υπόλοιπα, έχει της φωτεινές και τις "λιγότερο φωτεινές" πλευρές του. Το ζητούμενο δεν είναι να μας αρέσουν όλα. Ούτε και τα κόμματα άλλωστε θέλουν να αρέσουν σε όλους. Το ζητούμενο είναι να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει και να το ψηφίσουμε, και αν κάτι δεν μας ταιριάζει να ρίξουμε λευκό στην κάλπη. Η αποχή ωστόσο δεν είναι λύση...

Εύχομαι πραγματικά καλή επιτυχία στον αγώνα των Οικολόγων και ελπίζω να είναι αγνές και καθαρές οι προθέσεις τους...

ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ; - Άλμπερτ Αϊνστάιν

Με αφορμή τα περί σοσιαλισμού και βαρβαρότητας ιδού μια ενδελεχής ανάλυση του σοσιαλισμού από έναν μαθηματικό...


Ας εξετάσουμε πρώτ' απ' όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κάνουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή. Αλλά τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμενα, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνωστόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατακτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα... Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν αποκαλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος. Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δημιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμένων σκοπών. Αλλά αυτοί καθεαυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υπoστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας. Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας. Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανήκουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπίστωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;». Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τόση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέσα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος; Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα πρoσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Είναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορισμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατoμικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρονούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοιώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι' αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άνθρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορφές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκείνων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» ... 0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύσταση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυτό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοινωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης... Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι καταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδίδονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας. Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτισμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρχουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνoλογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μικρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα. Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνoνrαι, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή - που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους - μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία. Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πασχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους - όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων. Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει. Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα. Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία. Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό. Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσοδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές καταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω. Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα. Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία πρoσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλισμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υπoδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπόψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η μετατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώνα. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρoβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Μάνθλι Ριβιού») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.

Αν θέλετε και ένα ορισμό της πολιτικής βαρβαρότητας ανατρέξτε στα πεπραγμένα της ΝΔ την περίοδο 2004-2009!

Ευχαριστώ μια καλή φίλη που με παρέπεμψε σε αυτό το άρθρο του Αϊνστάιν...

Remember, remember...

Στο εγγύς μέλλον του 2020 η φασιστική κυβέρνηση του Adam Sutler στερεί θεμελιώδη δικαιώματα από το βρετανικό λαό. Μ.Μ.Ε. που λειτουργούν ως φερέφωνα, απαγόρευση κυκλοφορίας, αστυνομοκρατούμενο κράτος και η προπαγάνδα είναι μερικές μόνο από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται. Οι πολίτες τελούν εν υπνώσει υπακούοντας τυφλά σε ό,τι τους ζητούν με πρόσχημα την προστασία τους από την αναρχία, τη τρομοκρατία και το χάος....

Προφητικό το V for Vendetta... μόνο που ο Κώστας δεν περίμενε το 2020...

Κλειστόν λόγω... παραγραφών!

Εκεί που λέγαμε ότι είναι κεραυνός εν αιθρία η παραίτηση Βερελή, για την οποία θα σας πω την αποψή μου συνοπτικά αργότερα, ο πρωθυπουργός, με προεδρικό διάταγμα αποφάσισε και διέταξε την διακοπή των εργασιών της Βουλής, λόγω... Ευρωεκλογών!

Τα πραγματικά αίτια του αιφνίδιου κλεισίματος του Κοινοβουλίου είναι άλλα... Το κυριότερο είναι ότι με αυτόν τον τρόπο, βάσει του νόμου περι ευθύνης υπουργών του ΠΑΣΟΚ, παραγράφονται τα αδικήματα της πρώτης διακυβέρνησης της ΝΔ, δηλαδή της περιόδου μεταξύ 2004-2007. Δεδομένου ότι την Τρίτη 12 Μαίου ο ισχυρός άντρας της Siemens κ. Χριστοφοράκος θα δώσει κατάθεση με πλήρη στοιχεία για τις μίζες εύκολα εξάγεται το πρώτο συμπέρασμα...

Επίσης, εντός των ημερών θα εξετάστουν δικάστικα και οι υποθέσεις Βατοπεδίου και Γερμανού που η κυβέρνηση δεν ξέρει, ή μάλλον ξέρει τι προβλήματα μπορεί να της προκαλέσουν... Γι' αυτό ο πρωθυπουργός της συγκάλυψης και της παραπλάνησης φρόντισε από τώρα έτσι ώστε να κρατήσει τους 151 βουλευτές του μέχρι τις Ευρωεκλογές και... βλέπουμε!

Φυσικά υπάρχει πάντα και το αισιόδοξο σενάριο το οποίο λέει ότι θα πάμε σε διπλές εκλογές στις 7 του Ιούνη και θα βγει η χώρα μια και καλή από το αδιέξοδο, ωστόσο οι πιθανότητες που συγκεντρώνει αυτό το σενάριο, με τους καρεκλοκένταυρους που έχουμε μπλέξει, είναι μάλλον απίθανο!

Και είναι απίθανο, γιατί ούτε οι αποδείξεις ενοχής δεν τους δημιουργούν την ευθυξία να απαρνηθούν τις θέσεις τους, την ίδια ώρα που πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ παραιτούνται από τη βουλευτική τους ασυλία, μόνο με την αναφορά του ονοματός τους δίπλα από ένα σκάνδαλο...

Α..
παρεπιπτοντώς με την παραίτηση Βερελή και το κλείσιμο της Βουλής αμέσως μετά, ο κ. Μακρυπίδης δεν ορκίστηκε βουλευτής οπότε η ολομέλεια αποτελείται από 299 βουλευτές... Και αυτό το κατάφερε η ΝΔ!

Και όμως την απέρριψαν...

5 χρόνια Νέας Δημοκρατίας και οι βουλευτές της έχουν σαν σημαία το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, και αργότερα την υπόθεση της Siemens μόνο στο κομμάτι όμως που αφορά πριν το 2004 και την διακυβέρνηση επί ΠΑΣΟΚ. Και όμως... Χθες στην πρόταση για εξεταστική επιτροπή για αυτήν την υπόθεση η συμπολίτευση εξ' ολοκλήρου την απέρριψε...

Μία υπόθεση που θα έβγαζε, ίσως, στη φόρα πολλές ανομίες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και θα αποτελούσε ισχυρό χαρτί στα χέρια του Καραμανλή. Φανταζεστέ σε πόσο μεγάλο βαθμό θα επηρέαζε την Νέα Δημοκρατία αυτή η επιτροπη, για να την κάνουν γαργάρα;

Και για να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι, οι δύο μεγάλες οικογένειες της ΝΔ θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα αν προχωρούσε η υπόθεση στη δικαιοσύνη ενώ θα είχαν να αντιπαραθέσουν μόνο την προσωπική γνωριμία του κύριου Τρεπεκλή με την οικογένεια Παπανδρέου...

Και όλα αυτά ενώ οι Ευρωεκλογές πλησιάζουν και όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα χάσει σε αναμέτρηση μετά από καιρό... Οι φήμες λενε για ανατροπή του σκηνικού μετά την 7η Ιούνη, αφού συμφωνα με τα δημοσιογραφικά γραφεία ο Καραμανλής θα αποτελέσει παρελθόν και μετά από μια μικρή, σχετικά, μεταβατική περίοδο το κόμμα θα περάσει στα χέρια της Αγίας Οικογένειας του Απέθαντου...
Τρέμω...

Αλλά από την άλλη καιρός δεν είναι να ξεκουραστεί λίγο και το παλληκάρι μας που έχει ρέψει στη δουλειά και στο τρέξιμο...?

Έμαθα, δε, ότι όλη αυτή η ιστορία με την διακυβέρνηση της χώρας τον έχει αφήσει πίσω στις εξελίξεις της τεχνολογίας και του gaming αφού ενώ οι φίλοι του παίζουν το καινούργιο PRO (2009) σε Playstation3 εκείνος ακόμα έχει το περσινό και το παίζει, το pro, σε Xbox.

Χθες βράβευσε τους Ευρω-νικητές του ΠΑΟ... Όταν ο "Γκαστόνε" ευχήθηκε να τα ξαναπούν του χρόνου τέτοιες μέρες για το 6ο του ΠΑΟ γέλασα με την ψυχή μου... Και άντε ο ΠΑΟ μπορεί και να το ξαναπάρει(πολλά γίνονται...), στον Ομπράντοβιτς κανείς δεν εξήγησε ότι ο Κώστας έχει βαρεθεί???

Για μένα ήταν ο νούμερο 1 ύποπτος να παραπέμψει τον Παυλίδη...

Φταίει το ΠΑΣΟΚ; Ναι, φταίει....

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση μου, στην οποία γράφω ότι ο νόμος περι ευθύνης υπουργών είναι νόμος-έκτρωμα και τον χρεώνεται το ΠΑΣΟΚ, αφού επί δικής του κυβέρνησης πέρασε από τη Βουλή, έλαβα 4 μηνύματα στο κινητό μου αλλά και στο λογαριασμό μου στο facebook, τα οποία σε γενικές γραμμές με κατηγορούσαν ότι τα λέω εκ του ασφαλούς και ότι η ΝΔ έχει κάνει τόσα και εγώ βρήκα να πω για το ΠΑΣΟΚ, όπως δηλαδή κατηγορούσα εγώ τον Λαζόπουλο προχθές, κατηγορούσαν αυτοί εμένα...

Ωστόσο δεν είναι έτσι και όσοι διαβάζετε τα κείμενα μου ξέρετε ότι η κριτική μου στην κυβέρνηση είναι μόνιμη και όχι ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος. Δεν παίρνω γραμμή, και αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του blogging...

Για να είμαι όμως σωστός δεν έχω παρά να επισημάνω και τις ευθύνες των προήγουμενων κυβερνήσεων. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι 2 νόμοι πάνω στους οποίους έχει γαντζωθεί η ΝΔ και εξακολουθεί να κυβερνάει (sic) αυτόν τον τόπο. Ένας είναι ο νόμος περι ευθύνης υπουργών και ο άλλος είναι ο νόμος περί ασυμβίβαστου...

Σήμερα λοιπόν που αναζητάμε ευθύνες, και που το ΠΑΣΟΚ επιτίθεται προς όλα τα μέτωπα, στρατηγική που έχει αποδόσει στο παρελθόν, καλό θα ήταν να διευκρινίσουν στην Ιπποκράτους ότι την ευθύνη για τα νομοσχέδια του κόμματος, την τελική συνολική ευθύνη, την έχουν οι συνταγματολόγοι του, κυρίως δε ο άνθρωπος που θα ένωνε την παράταξη, αφού παραλίγο να την διαλύσει...

Πρίν το Πάσχα... τα Πάθη!

Άγιες μέρες πλησιάζουν, γιορτές και αργίες. Ευκαιρία να ξεχαστεί κανείς όσο μπορεί τουλάχιστον, από τα καθημερινά προβλήματα και τις σκοτούρες της οικονομικής κρίσης και της δύσκολης συγκυρίας.

Αυτός όμως που δεν θα βρει την πολυπόθητη ξεκούραση είναι ο πρωθυπουργός, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει πλέον και μια προανακριτική επιτροπή της βουλής, στην οποία μπορεί να έχει την πλειοψηφία το κυβερνών κόμμα ωστόσο ακόμα και έτσι ο Α. Παυλίδης δεν μπορεί να αισθάνεται καθόλου ήσυχος αφού η στάση του και τα όσα είπε στην «απολογία» του στη βουλή την Δευτέρα το βράδυ ενόχλησαν και πολλούς βουλευτές της παράταξής του. Και μπορεί ο ίδιος να είπε ότι δεν παραιτείται ωστόσο οι μουρμούρες στους διαδρόμους της βουλής και της Ρηγίλλης έχουν άρωμα διαγραφής και συνάμα και άρωμα πρόωρων εκλογών. Για να ξεκουραστεί και ο άλλος ο έρμος (που λέει και η γιαγιά μου!).

Βέβαια σε όλη αυτή την ιστορία μπορεί τελικά να βγει λάδι ο βουλευτής Δωδεκανήσου, και τότε θα είναι εκείνος που θα κρατά στο χέρι την κυβέρνηση του Κώστα… Τότε είναι που θα έχουμε σκληρό ροκ και στην ΝΔ. Τώρα τα πράγματα είναι απλά. Ο Καραμανλής αν χάσει στις Ευρωεκλογές με μια διαφορά που θα είναι διαχειρίσιμη θα κρατηθεί στην ηγεσία του κόμματος μέχρι τις εθνικές εκλογές. Αν όμως η διαφορά δείξει σημάδια αυτοδυναμίας για το ΠΑΣΟΚ, τότε μαντέψτε ποιος θα πάει τη χώρα σε εκλογές, βουλευτικές αυτή τη φορά; Μα φυσικά ο Τέλης… Και το αποτέλεσμα το περιγράφει καλύτερα μια ταμπέλα στην οδό Αγγελάκη, στην Θεσσαλονίκη:

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΕΛΕΤΩΝ Α. ΠΑΥΛΙΔΗΣ…

Χθες όμως ο πρωθυπουργός ευτύχησε να έχει για άλλη μια φορά την συμπαράσταση και την βοήθεια από έναν σταθερό του σύμμαχο. Και αναφέρομαι φυσικά στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha ο οποίος μέσω του Λάκη Λαζόπουλου προσπαθεί να κρύψει τις ατέλειες του κουρασμένου ενώ αντίθετα τονίζει με φωσφοριζέ μαρκαδοράκι τις αντίστοιχες του Γιώργου Παπανδρέου…

Και ενώ εμείς έχουμε ένα σχέδιο για κάθε πιθανό σενάριο εκλογών και ασχολούμαστε με τον Τέλη και το κωλόσπιτο(α.. ρε Γιαννοπουλε, καλή σου ώρα) στην Ε.Ε. έχουν από τώρα έτοιμα τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθουν σε περιπτωση χρεωκοπίας της Ελλάδας. Αναρωτιέμαι, αυτοί οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν κανένα σκανδαλάκι να ασχολούνται; Τα έχουν όλα λυμένα; ΟΧΙ! Απλά όταν στην Γαλλία για παράδειγμα φτάνουν στοιχεια που ενοχοποιουν έναν βουλευτή ή και υπουργό, τότε αυτός απομακρύνεται από τη θέση του πάραυτα και πάντως δεν αγορεύει στη βουλή για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Το κάνει αλλά σε δικαστήριο όπως κάθε πολίτης. Στον ίδιο νόμο λογοδοτούν όλοι. Όχι όπως εδώ που με τον νόμο έκτρωμα του ΠΑΣΟΚ περί ευθύνης υπουργών, αυτά τα πρόσωπα απολαμβάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης από την δικαιοσύνη.

Για τον Ομπάμα και την επίσκεψη του στην Τουρκία, απλά να πω ότι τα τελευταία χρόνια η τουρκική διπλωματία δούλεψε αρκετά καλά και αυτό εξαργυρώνει τώρα, Ενώ αντίθετα στην Ελλάδα η εξωτερική πολιτική έχει παγώσει για λόγους που μόνο η οικογένεια των ψηλών γνωρίζει..

Ελλάδα και κρίση: Σύμμαχος το ευρώ ή... τροχοπέδη;

Νομπελίστες οικονομολόγοι και διάσημοι αναλυτές των οικονομικών δεδομένων του πλανήτη συμφώνουν ότι στις ΗΠΑ η έξοδος από την κρίση θα έρθει μόλις κυκλοφορήσει στην αμερικάνικη αγορά πληθωριστικό χρήμα. Θα γιγαντώσουν μεν τον πληθωρισμό τους ωστόσο θα καταφέρουν να κινήσουν την αγορά και τη βιομηχανία, με κύριο άξονα τις εταιρείες κατασκευής αυτοκινήτων και τις τράπεζες... Και έτσι θα φορτώσουν, αθελά τους (ίσως και όχι) το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής κρίσης στο άλλο μεγάλο νόμισμα του πλανήτη, το ανώριμο ηλικιακά σε σχέση με το δολλάριο, ευρώ...

Στην περίπτωση που η Ε.Ε. έχει προβλέψει σωστά τις συνέπειες αυτής της κίνησης και έχει θωρακίσει την οικονομική της πολιτική θα αντιδράσει και θα δημιουργήσει πλέγμα προστασίας για την ευρωπαικη αγορά και την βιομηχανία. Αν όμως δεν υπολογιστούν σωστά οι παράμετροι της ενέργειας αυτής είναι ορατό το ενδεχόμενο κατάρρευσης τραπεζών, μεγάλων εταιριών ή και χώρων ολόκληρων...

Και τίθεται τώρα το εξής ερώτημα:

Η Ελλάδα του άναρχου οικονομικού συστήματος, της παραοικονομίας και των υψηλών, μέχρι πρότινως, ρυθμών ανάπτυξης έχει τη δυνατότητα να στηριχθεί σε ένα νόμισμα που θα οδηγήσει, υποθετικά, άλλες χώρες σε κατάρρευση; Η παλιά καλή δραχμή δεν θα αποτελούσε ένα ακόμη στεγανό στην αντιμετώπιση της κρίσης, αν και όταν αυτή δείξει τα δόντια της πραγματικά στη δική μας αγορά;

Με αν και με λόγια όλα γίνονται και ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται ότι θέλει. Η παραπάνω έρωτηση είναι άποψη ενός ανθρώπου που η γνώμη του μετράει για μένα. Θέλω απλά να δώσω μια πρόχειρη απάντηση γιατί οι σπουδές μου και το γενικότερο, όποιο, υπόβαθρο που έχω δεν μου επιτρέπει να κάνω αναλύσεις. Όταν η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ το έκανε πρώτιστα για να εξασφαλίσει την οικονομική της ανάπτυξη και πρόοδο και, πράγματι, βάδιζε σε αυτόν το δρόμο για αρκετό καιρό. Δεν μπορώ να διανοήθω ποια θα ήταν η αντιμετώπιση των εταίρων στη χώρα μας αν οι κύριοι Καραμανλής και Αλογοσκούφης ζήτουσαν να γίνει απογραφή με την Ελλάδα να βρίσκεται ακόμα στην εποχή της δραχμής. Επίσης δεν θέλω να ξέρω τι θα γινόταν αν το 8μηνό που πέρασε αντί για ευρώ είχαμε πεντοχίλιαρα.

Η οικονομική κρίση καλώς η κακώς μας βρήκε υπό ενιαίο νόμισμα και γι' αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογίκα, και προς όφελος όλων των εταίρων, ανεξάρτητα από το χρέος και από τις άλλες υποχρεώσεις τους.

Αυτά όλα βέβαια αυτόν τον καιρό έρχονται σε δεύτερη μοίρα για την κυβέρνηση του Κώστα ο οποίος ήταν που ήταν κουρασμένος, έχει τώρα να ασχολείται και με τον Αριστοτέλη Παυλίδη, ή απλά Τέλη, ο οποίος μπορεί εύκολα να γίνει η αφορμή για αποχώρηση αλλά κανείς δεν θέλει να του το προτείνει..