26.3.10

Σε ξένο αχυρώνα...

...ή όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα μυρμήγκια...

Μετά τη χθεσινή σύνοδο κορυφής του EuroGroup, της οποίας η έκβαση είναι αρκούντως θετική για την Ελλάδα τουλάχιστον προσωρινά(κάτι στο οποίο έπαιξε μεγάλο ρόλο η ιδέα του ΓΑΠ να δει από κοντά τον Μπαράκ Ομπάμα), και την ανακούφιση που υπάρχει σήμερα στις αγορές, αλλά κυρίως στα πρόσωπα των Ελλήνων υπουργών, που βλέπουν να αποδίδουν τα μέτρα και το πρόγραμμά τους, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση της μέχρι τώρα πορείας της ΕΕ υπό το κοινό νόμισμα για να δείτε ότι ο επισημασμένος με πορτοκαλί χρώμα υπέρτιτλος είναι ενδεικτικός της κατάστασης...

Χωρίς χρονολογίες για να μην σας κουράσω...

Όταν αποφασίστηκε μια κοινή πορεία των Ευρωπαικών κρατών, οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ήταν τρεις... Το Ην. Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία(πρόσφατα επανενωμένη και ορθοποδούσα σκανδαλωδώς εύκολα.) Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε τότε να απέχει από οποιαδήποτε άλλη κοινή συνισταμένη πλην της Ε.Ε. Η Γαλλία διακύρηττε σε όλους τους τόνους ότι το επόμενο βήμα έπρεπε να είναι η πολιτική ένωση των κρατών της Ευρώπης. Η δημιουργία δηλαδή μιας ευρωπαικής κυβέρνησης που θα χειριζόταν συνολικά τα εξωτερικά θέματα αλλά και την ευημερία της Ευρώπης, αφήνοντας στις αποδυναμωμένες κυβερνήσεις των κρατών τα εσωτερικά τους θέματα και την ανάπτυξη των χωρών τους. Με αυτό το μοντέλο ήθελαν τότε οι Γάλλοι να γίνουμε δεύτερες Η.Π.Α. και αργότερα να προχωρήσουμε και στην νομισματική και οικονομική ένωση, σταδιακά και με δικλείδες ασφαλείας. Αντίθετα οι Γερμανοί υποστήριζαν ότι μια οικονομική και νομισματική ένωση ήταν η ενδεδειγμένη λύση, για αρχή και όταν θα ωρίμαζαν οι συνθήκες να γινόταν πράξη και η πολιτική ένωση...

Ευρώπη των λαών ή Ευρώπη των τραπεζών?

Την θέση της Γερμανίας, αρχικά στήριξαν, και αργότερα ευνούχισαν οι μεγάλες ευρωπαικές τράπεζες. Ευνουχισμός κανονικός, αφού στην πορεία καταλήξαμε σε μια νομισματική, μόνο, ένωση χωρίς κανένα οικονομικό συμψηφισμό. Έτσι κάποιοι λαοί απλά άλλαξαν το νομισμά τους χωρίς προφανείς συνέπειες(στην αρχή) και κάποιοι άλλοι λαοί, καλή ώρα η Ελλάδα του Σημίτη, συμπίεσαν το νομισμά τους με αλλεπάληλες υποτιμήσεις για να καλύφθουν οι προυποθέσεις για ένταξη στην ΟΝΕ. Η πανηγυρική, δε, ένταξη και το κλίμα ευφορίας τον πρώτο καιρό κάλυψαν σχετικά το κύμα ανατιμήσεων που σάρωσε όλη την ΕΕ τότε, σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε χώρα. Κάτι που οι τράπεζες το είχαν προβλέψει και ήξεραν ότι μέσα από αυτό θα ωφεληθούν. Κατάφεραν λοιπόν και διείσδυσαν περισσότερο στην τσέπη του καταναλωτή, αλλά και της κάθε καταναλώτριας χώρας, προσφέροντας εύκολο χρήμα και επίπλαστη άνεση σε όλους.

κι ύστερα ήρθε... η κρίση!

Όταν πλέον άρχισαν τα πρώτα σημάδια της ύφεσης, και αφού υπήρξαν εκτός ευρώ, αρκετές πτωχεύσεις και καταρρεύσεις τραπεζικών κολοσσών, ακόμα και κρατών, τότε το τραπεζικό σύστημα θορυβήθηκε. Η ΕΚΤ άρχισε να σφίγγει τις κάνουλες. Αναπόφευκτα, οι χώρες με τα μεγαλύτερα ελλείματα αντιμετώπισαν αμέσως σοβαρά προβλήματα. Ήταν σχεδόν δεδομένο ότι κάποια από αυτές, η πιο αδύναμη οικονομικά και διοικητικά, θα αντιμετώπιζε το φάσμα της κατάρρευσης. Και το αντιμετώπισε... Η χώρα μας βρέθηκε για ένα περίπου τετράμηνο στη δίνη του κυκλώνα, πήρε σκληρά μέτρα και αξιοπιστία της αλλά και η ψυχολογία των πολιτών της πήγε περίπατο. Ακόμα και τώρα που φαίνεται φως στον ορίζοντα τα προβλήματα δεν έχουν ξεπεραστεί πλήρως.
Ωστόσο, εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη παγίδα για τους Γερμανούς. Είναι πλέον σαφές, το βλέπουν και οι ίδιοι, ότι το συστημά που τόσο πολύ προωθούσαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, απέτυχε. Οι χώρες υπό κρίση αντί να προστατεύονται οικονομικά και πολιτικά από τους εταίρους, έγιναν έρμαιο των κερδοσκόπων και των καρχαριών. Και μην εκπλαγείτε, αν αποσπάσουμε κάποια στιγμή την ομολογία αποτυχίας αυτού του μοντέλου απο την ίδια την καγκελάριο Μέρκελ, όταν πια πάψει να είναι ενεργή πολιτικός. Γιατί τώρα, φοβούμενη το πολιτικό κόστος, αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει την πάπια, σχετικά με το δικό μας πρόβλημα.

Γαλλία - Γερμανία σημειώσατε Χ...

Είναι σαφές ότι η χθεσινή σύνοδος κορυφής, περιείχε ομολογία ήττας από τους Γερμανούς. Το γιατί δεν παίχτηκε στα κανάλια το είπαμε πριν. Πολιτικό κόστος. Είναι επίσης σαφές ότι οι Γάλλοι έχουν πια έναν ακόμα λόγο να μιλούν για πολιτική ένωση, για ένωση των λαών. Η Ελλάδα είχε απλώς την ατυχία να είναι ο αδύναμος κρίκος αυτής της εσωτερικής μάχης. Μπορεί όμως να έγινε και η αφορμή για την περαιτέρω συζήτηση των θεμάτων της Ένωσης και μ' αυτόν τον τρόπο να έγινε η απαρχή για καλύτερες μέρες.
Τώρα θα μου πείτε, ναι... αλλά εμείς πως θα ζήσουμε χωρίς 14ο μισθό? Εύλογη η απορία σας. Νιώθουμε όλοι μας ήδη την απώλεια εισοδημάτων από τη τσέπη μας... Αλλά... πρέπει πάντα να βλέπουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Γιατί εμείς που τώρα χάνουμε χρήματα, είμαστε οι ίδιοι που είχαμε θεσπίσει τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια, τα στεγαστικά δάνεια για να πάρουμε αμάξι ή να περνάμε καλά γενικότερα. Όταν βγάζεις 1000 και ξοδεύεις 1400, κάποια στιγμή θα πρέπει να τα επιστρέψεις. Κι αν τόσα χρόνια είχαμε σοβαρούς πολιτικούς, θα είχαμε ευνοικότερους όρους και καλύτερες συνθήκες εξάλειψης του ελλείματος. Αλλά είπαμε... άτιμο πολιτικό κόστος. Ένα πολιτικό κόστος, που μόλις δει λιγότερα λεφτά στη τσέπη του ο δημόσιος υπάλληλος, θα το νιώσει στο πετσί του και ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά προς το παρόν, δεν δείχνει να τον νοιάζει.

Αντέχει η Ελλάδα...?
(αντί επιλόγου...)

Ο Έλληνας είναι άνθρωπος της καλοπέρασης. Με αυτή την έννοια θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί, ωστόσο θα τα καταφέρει κάποια στιγμή και θα γίνει παράδειγμα και για άλλους. Μπαίνει σε καλούπι ο Έλληνας, το έχει αποδείξει, κι όταν τον χτυπάς στο φιλότιμο είναι ικανός να κάνει τα πάντα. Πάντα βέβαια είναι της τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε όλοι ότι φτάσαμε πολύ κοντά στην τελευταία στιγμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: